นักการเมืองกับนักวิชาการนั้นเป็นไม้เบื่อไม้เมากันทุกยุค ทุกสมัย แต่ในยุคนายกทักษิณ ความขัดแย้งนี้ดูจะรุนแรงเป็นพิเศษ มากกว่ายุคใด ๆ ในประวัติศาสตร์ของการเมืองไทย
เริ่มต้นด้วยการที่ท่นนายกเรียกนักวิชาการที่ออกมาแนะนำการบริหารนโยบายว่า พวก ldquo;ขาประจำrdquo; ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว จนสุดท้ายหนึ่งใน ldquo;ขาประจำrdquo; ที่ท่านนายกกรุณาตั้งชื่อให้นั้น ได้ตอบแทนบุญคุณด้วยการตั้งฉายากลับให้ท่านนายกบ้างว่าเป็น ldquo;ขาโจ๋rdquo; ในระบบการเมืองไทย